ویرایشگر

چیدن یونیت‌ها

• از کشوی کتابخانه (سمت راست) یونیت را روی بوم بکش — هر جای بلندیِ دیوار رهایش کنی در ردیفِ خودش می‌نشیند و شبحش پیش از رها کردن جای نشستن را نشان می‌دهد — یا رویش کلیک کن تا بعد از یونیتِ انتخاب‌شده اضافه شود (بی انتخاب، تهِ ردیف). «عرض دلخواه» ِ کشو به هر دو می‌رسد
• یونیتِ قدی (انباری، کمد، قاب یخچال…) در ردیفِ زمینی می‌نشیند و ردیفِ دیواری دورش جا باز می‌کند: کابینتِ دیواریِ روی آن درست بعد از قدی می‌نشیند و فضای آزادِ پیش از قدی با عرضش هاشور می‌خورد
• روی بوم کلیک کن تا انتخاب شود؛ Shift برای چند تا، کادر کشیدن روی زمینه
• میله‌های نارنجی روی مرزها را بکش تا عرض عوض شود؛ عدد را همان‌جا تایپ کن
• یونیت را بکش تا جابه‌جا شود؛ چفت به عرض‌های استاندارد و لبهٔ مانع. یونیتِ گاز را نزدیکِ دودکش رها کن تا خطِ «گاز زیر هود» بیاید: مرکزش روی دودکش می‌نشیند و یونیت‌های کناری جا باز می‌کنند (Alt چفت را خاموش می‌کند)
• کلیک راست: کپی، قفل، حذف، تغییر نوع
• Delete حذف، Ctrl+Z واگرد، R/G/D خط‌کش، شبکه، اندازه‌گذاری

ردیف دیواری را از دستگیرهٔ کنارش بالا و پایین ببر؛ به ۶۰/۶۵/۷۰ چفت می‌شود.

نوار پایین همیشه می‌گوید چند ورق لازم است و هر تغییر چه فرقی کرد («+۱ ورق · +۱۰ میلیون»). عرض‌ها را که عوض می‌کنی همان لحظه می‌بینی تصمیمت چقدر خرج دارد.

جزئیات هر یونیت

پنل ویژگی‌ها (سمت چپ) با بخش‌های بازشو — بخشِ بسته خلاصه‌اش را نشان می‌دهد: اندازه، نما (درب/کشو، جهت لولا)، داخل (طبقه، کشو)، ساختار (کف، سقف، پشت‌بند، پاخور)، نوار لبه، یراق، وسایل، مسئله‌ها و قطعات این یونیت. سازندهٔ شبکه‌ای برای نماهای چند‌خانه.

جنس نما و بدنه

در ویژگی‌ها ▸ نما ▸ سبک نما پرداختِ نما را برمی‌گزینی — ام‌دی‌اف ملامینه، های‌گلاس، و هر پرداختِ دیگری که کاتالوگت ورقش را دارد — یا قاب‌دار (کلاسیک) و بدون نما. پرداخت همان ورقی است که بریده می‌شود: نمای ملامینهٔ سفید با «های‌گلاس» از های‌گلاسِ سفید می‌شود، نه اولین های‌گلاسِ کاتالوگ، و نوارِ لبهٔ نماها هم رنگِ ورقِ تازه می‌شود تا لیست برش روی دربِ طوسی نوارِ سفید ننویسد. زیرش جنس نما رنگ و ضخامت‌های همان پرداخت را می‌دهد. نمای سه‌بعدی، لیست برش و هزینه با هر انتخاب عوض می‌شوند. «بدون نما» چیدمانِ نما را نگه می‌دارد و با برگشتن همان نماها برمی‌گردند. جنسِ بدنه در ویژگی‌ها ▸ ساختار ▸ جنس بدنه است، با همان رفتار برای نوارِ لبهٔ جلوی بدنه.

نما چطور باز می‌شود

در ویژگی‌ها ▸ نما ▸ باز کردنِ نما یکی از شش راه را بزن؛ نما، سوراخ‌کاری و فهرست خرید با هم عوض می‌شوند:

• دستگیره — مدلش را از کاتالوگ بردار. سوراخ‌هایش روی برگهٔ سوراخ‌کاری می‌آید؛ دستگیرهٔ ریلی لبهٔ بالای نما را می‌گیرد و سوراخ ندارد.
• فشاری، بی‌دستگیره — جک فشاری پشت هر درب و کشو، بدون هیچ سوراخی روی نما. لولا و ریل آرام‌بند با آن نمی‌خوانند؛ دستیار می‌گوید و لولای ساده را پیشنهاد می‌کند.
• دستگیرهٔ مخفی (پروفیل) — فقط کابینت زمینی با سقف کلاف: پروفیل L بالای ردیف اول و C میان ردیف‌ها. نماها به اندازهٔ پروفیل کوتاه‌تر می‌شوند و جای پروفیل در پهلوها فاق می‌خورد.
• فرز J و شیار انگشتی — روی نمای صافِ یکپارچه (فرز J نمای دست‌کم ۱۸ میلی‌متری می‌خواهد): کنارِ لبهٔ بالای نمای زمینی و لبهٔ پایینِ دیواری. فرز در فهرست خرید به متر می‌آید.
• هیچ — نمایی که با دست باز نمی‌شود (پشت درب دیگر، یا نمای تزئینی).

یونیت را همان‌طور که باز می‌شود روی بوم و در پیش‌نما می‌بینی: میلهٔ دستگیره، گشادیِ پروفیل، یا نوارِ فرز — و نمای فشاری، صاف و بی‌نشان.

دربِ کشویی (کمد)

برای کمد، نوعِ ردیف را روی دربِ کشویی بگذار: درب‌ها روی ریل کنار هم می‌روند و جایی که از هم رد می‌شوند روی هم می‌افتند، پس هر کدام از نصفِ دهانه پهن‌ترند. ریل بالا و پایین از ارتفاعِ درب کم می‌کند و به متر در فهرست خرید می‌آید. لولا نمی‌خواهد. یک ردیف یا همه‌اش کشویی است یا هیچ‌کدام — دربِ کشویی کنارِ درِ لولایی جا ندارد. کتابخانه ▸ قدی ▸ کمد دو درب کشویی یکی آماده دارد.

جای فر و مایکروویو

یونیتی که دستگاه توکار دارد، طبقهٔ ثابت خودش را می‌گیرد: فر روی طبقه می‌نشیند و طبقهٔ بالای آن سقفِ جایش می‌شود. جای این طبقه‌ها را ردیفِ بازِ نما تعیین می‌کند، نه تو؛ پس اگر ارتفاع جای فر را عوض کنی، طبقه هم با آن جابه‌جا می‌شود. طبقه‌های خودت هم دیگر وسطِ جای فر نمی‌افتند.

دربِ شیشه‌ای

هر خانهٔ نما می‌تواند دربِ شیشه‌ای باشد: در ویژگی‌ها ▸ نما ▸ ردیف‌های نما نوعِ ردیف را روی «دربِ شیشه‌ای» بگذار. چنین دربی از ورق بریده نمی‌شود — قابِ آلومینیومی به متر و شیشه به متر مربع در فهرست خرید می‌آید — ولی روی همان لولاها می‌نشیند و همان دستگیره را می‌گیرد. زیرِ همان بخش، قاب و شیشه را از کاتالوگ انتخاب کن؛ اگر ضخامتِ شیشه در شیارِ قاب جا نشود، دستیار می‌گوید و درستش را پیشنهاد می‌کند. کتابخانه ▸ دیواری ▸ دودرب شیشه‌ای یکی آماده دارد.

در کتابخانه، تب زمینی و دیواری کارتِ مدرن بی‌دستگیره دارند: نمای فشاری با لولای ساده، از همان اول درست.

دستیار

نشان‌های کوچک روی هر یونیت مسئله‌هایش را می‌گویند؛ روی شمارندهٔ پایین کلیک کن تا فهرست کامل باز شود:

• 🔴 خطا — قبل از خرید ورق حتماً حل کن
• 🟡 هشدار — احتمالاً مشکل‌ساز است
• 🔵 یادآوری — بد نیست ببینی

بیشتر مسئله‌ها دکمهٔ راه‌حل دارند که پیش از اعمال می‌گوید چه چیزی عوض می‌شود. هر قاعده «چرا» دارد؛ اگر برای این پروژه معنا ندارد، خاموشش کن (با دلیل).

سه‌بعدی

نمای سه‌بعدی (کلید 2، یا «هردو» با 3): نماهای آماده، ذخیرهٔ نمای دلخواه، برش در سه جهت، اندازه‌گیریِ چسبان به گوشه‌ها با دو کلیک، رنگ دیوار و کف، مونتاژ گام‌به‌گام. رندر تصویر با کیفیت بالا می‌دهد و می‌تواند روی عکس دیوار بنشیند؛ رندرها را می‌شود در پروژه نگه داشت و یکی را جلد گزارش کرد. رندر همان نمای سه‌بعدی است با نمونه‌های بیشتر: رنگی که در صحنه می‌بینی همان است که در تصویر می‌گیری.

دوربین: با کشیدنِ موس، نما دورِ همان نقطه‌ای می‌چرخد که رویش دست گذاشته‌ای، و چرخِ موس به سوی نشانگر نزدیک و دور می‌کند. وقتی صحنه در دست است، کلیدهای جهت‌نما نما را می‌چرخانند و + و − نزدیک و دور می‌کنند. منوی نماها جز نماهای آماده لنز هم دارد: ۲۴ میلی‌متر باز است، برای آشپزخانهٔ کوچک؛ ۳۵ همان نگاهِ همیشگی؛ ۵۰ برای جزئیات. عمودها صاف دوربین را تراز نگه می‌دارد تا لبه‌های ایستادهٔ کابینت از بالا هم کج نشوند؛ از خیلی بالا کمی کج می‌مانند. لنز و «عمودها صاف» روی همین دستگاه می‌مانند و در پروژه نمی‌روند؛ پنجرهٔ «رندر» لنزِ خودش را دارد.

رندرِ واقع‌گرا: در پنجرهٔ «رندر» موتورِ «واقع‌گرا» نور را ردیابی می‌کند — بازتابِ اتاق در درِ براق، سایه‌ای که نرم است چون نورش بزرگ است، نوری که میانِ کابینت‌ها برمی‌گردد. کیفیت‌ها زمان‌اند: «پیش‌نما» ۵ ثانیه، «خوب» ۳۰ و «بهترین» ۹۰؛ پیش‌نمایی سریع در کمتر از یک ثانیه می‌آید و تصویر پیش چشمت تمیز می‌شود، و «لغو» هر وقت بخواهی. «نور» سه حالت دارد: روز، که رنگِ هر ورق همان رنگِ کاتالوگ است؛ عصر، آفتابِ کم و گرم و نوارِ LED روشن؛ و شب، نوارِ LED و چراغِ سقف. «لنز» ۲۴، ۳۵ یا ۵۰ میلی‌متر است و «عمودها صاف» دوربین را تراز نگه می‌دارد تا کابینت‌ها کج نشوند، مثلِ عکسِ معماری. روی عکسِ دیوار، کابینت سایه‌اش را روی خودِ عکس می‌اندازد. اگر نام و آرمِ کارگاه را در مدیریت، صفحهٔ «کارگاه»، نوشته باشی، گوشهٔ تصویر می‌آیند — همان تصویری که نگه می‌داری و به مشتری می‌رسد. رندرِ واقع‌گرا کارتِ گرافیک می‌خواهد؛ مرورگری که WebGPU ندارد نوفه را پاک نمی‌کند و سه برابر وقت می‌گذارد.

یونیتِ انتخاب‌شده با یک خطِ کهربایی دورش نشان داده می‌شود و رنگش عوض نمی‌شود؛ یونیتِ زیرِ اشاره‌گر خطِ کم‌رنگ‌تری می‌گیرد.

کیفیت و موتورِ نمایش در منوی «نمایش» ِ نوار پایینِ صحنه است. «کیفیتِ نمایش» روی «خودکار» خودش بهترین کیفیتی را می‌گیرد که دستگاه روان نشان می‌دهد و اگر کُند شد پایین می‌آید؛ کنارش نوشته الان کدام است. «بالا» سایهٔ کنج‌ها و لبه‌های صاف دارد، «حداقل» سبک‌ترین است برای دستگاهِ ضعیف. «موتورِ نمایش» روی «خودکار» هر جا مرورگر WebGPU بدهد همان را برمی‌دارد و وگرنه WebGL2؛ اگر نمای سه‌بعدی روی دستگاهی درست دیده نشد، WebGL2 را امتحان کن.

نمای نوار لبه هم در منوی «نمایش» است. روشنش که کنی کابینت‌ها خاکستری می‌شوند و فقط لبه‌ها رنگ دارند: لبهٔ نواردار به رنگِ نوارش، لبهٔ بی‌نواری که دیده نمی‌شود به رنگِ مغزِ ورق، و لبهٔ بی‌نواری که از اتاق دیده می‌شود نارنجی. کنارِ منو نوشته چند لبهٔ خامِ دیدنی هست — همان لبه‌هایی که دستیار یکی‌یکی نام می‌برد — یا «لبهٔ خامِ دیدنی نیست». پیش از بریدن یک بار روشنش کن و دورِ آشپزخانه بچرخ: هر لبهٔ نارنجی یا باید نوار بخورد یا کسی خواسته خام بماند.

درها باز: دکمهٔ «درها باز» ِ نوار بالای صحنه همهٔ درها و کشوها را باز می‌کند — هر کدام به همان اندازه‌ای که یراقِ خودش در کاتالوگ باز می‌شود (لولای ۱۱۰ درجه، ریلی که ۴۵ سانت بیرون می‌آید)، نه یک اندازهٔ تزئینی. در همین حالت، کلیک روی یک درب فقط همان یکی را می‌بندد و کلیک دوباره بازش می‌کند؛ انتخاب یونیت دست نمی‌خورد. لغزندهٔ «میزان باز شدن درها» در نوار پایین، همه را با هم کم و زیاد می‌کند. اگر چیزی در کابینت جا نشود یا دربی به دیوار و کابینتِ کناری بخورد، همین‌جا دیده می‌شود — پیش از آنکه ورق بریده شود.