درها باز — دیدنِ آشپزخانه مثلِ واقعیت

سه‌بعدیِ بسته فقط جعبه‌های قشنگ است. چیزی که پول را می‌سوزاند وقتی پیدا می‌شود که دربی به دیوار بخورد، دو درب توی هم بروند، یا کشو زیرِ دستگیره گیر کند. برای همین درها باز می‌شوند.

کدام کلیک

در نوارِ بالای نمای سه‌بعدی چهار حالت هست: عادی، درها باز، بازشده، مونتاژ.

• درها باز را بزن: همهٔ درها و کشوها باز می‌ایستند.
• در همان حالت، کلیک روی یک درب فقط همان یکی را باز یا بسته می‌کند — انتخابِ یونیت دست نمی‌خورد، پس می‌شود یکی‌یکی وارسی کرد.
• نوارِ لغزندهٔ «میزان باز شدن درها» همه را با هم کم و زیاد می‌کند (و هر چه با کلیک گفته بودی از نو یکسان می‌شود).

چرا پیش‌فرض تا ته باز نیست

لولای کاتالوگ تا ۱۱۰ درجه باز می‌شود، ولی در ۱۱۰ درجه دربی که از روبه‌رو نگاهش می‌کنی از لبه دیده می‌شود و انگار ناپدید شده. پیش‌فرض ۰٫۶ ِ همان زاویه است — حدود ۶۶ درجه — که درب در قطرِ روشن می‌ایستد، داخلش پیداست و خودش هم سرِ جایش دیده می‌شود.

لغزنده تا ۱ می‌رود، یعنی همان زاویهٔ واقعیِ لولا. پرسشِ «این درب به دیوار می‌خورد؟» را آنجا بسنج، نه در حالتِ پیش‌فرض.

چه چیزی درست باز می‌شود

• درب روی لولای خودش، از همان سمتی که لولا خورده.
• کشو به اندازهٔ ریلِ خودش بیرون می‌آید.
• دربِ کشویی کنار می‌رود، نه باز؛ جایی که از هم رد می‌شوند روی هم می‌افتد.
• نمای کور و باز بازشویی ندارند و تکان نمی‌خورند.

دستیار همان را می‌گوید که چشم می‌بیند

آنچه در سه‌بعدی می‌بینی، در پنلِ دستیار هم نوشته می‌شود — و برعکس. زاویهٔ لولا در گوشه، دستگیره‌ای که با دستگیرهٔ بغلی برخورد می‌کند، درِ لولاییِ فشاری کنارِ کشویِ آرام‌بند، و وزنِ دربِ بالارونده، هر کدام قاعده‌ای در دستیار دارند و «چرا؟»شان به قواعد دستیار می‌رود.

نکته

• میزانِ باز بودن در پروژه ذخیره نمی‌شود و در undo هم نمی‌آید: این «چطور داری نگاه می‌کنی» است، نه چیزی دربارهٔ خودِ آشپزخانه.
• بازشده حالتِ دیگری است: قطعه‌ها از هم فاصله می‌گیرند تا ساختِ یونیت دیده شود. مونتاژ گام‌به‌گام سرِ هم شدن را نشان می‌دهد (کارگاه).
• منویِ نمایش در همان نوار: موانع دیوار، گاز و هود و سینک، نور زیر کابینت، دیوار و کف، سایه.
• برش آشپزخانه را در یکی از سه جهت می‌بُرد تا درونش دیده شود: عمق (از اتاق به سوی دیوار)، پهنا (از راست) یا ارتفاع (از بالا). عددِ کنارِ لغزنده جای برش است، به میلی‌متر از کف، دیوار یا سرِ ردیف، و هر ورقِ بریده با رنگِ مغزش بسته می‌شود — ضخامتِ طبقه و بدنه همان‌جا خوانده می‌شود.
• اندازه: با روشن بودنش، هر کلیک روی قطعه به نزدیک‌ترین گوشه، وسطِ لبه یا وسطِ رویهٔ همان قطعه می‌چسبد — نقطه‌ای که کلیک می‌گیرد پیش از کلیک نشان داده می‌شود — و دو کلیک یک اندازه است، درست به عددِ خودِ قطعه‌ها. اندازه‌ها در نما می‌مانند، با ویرایشِ یونیت همراهش جابه‌جا می‌شوند و با پاک کردن کنارِ همان کلید می‌روند. کلیک روی جای خالی نقطهٔ اولِ نیمه‌کاره را رها می‌کند.